Hər il kino dünyasının ən parlaq anlarından biri Venesiya Film Festivalıdır. Dünyada onlarla beynəlxalq festival keçirilsə də, Venesiya həm qədim tarixi, həm də xüsusi nüfuzu ilə digərlərindən ayrılır. 1932-ci ildən təşkil olunan bu festival kino sənayesinin ən qədim beynəlxalq tədbiri hesab olunur. O, təkcə İtaliyanın deyil, bütün dünyanın kino mərkəzinə çevrilib. Burada nümayiş olunan filmlər qlobal miqyasda müzakirələrə səbəb olur, həm sənətsevərlər, həm də peşəkarlar üçün yeni üfüqlər açır.
Venesiya həmçinin “Böyük Beşlik” adlanan festivalların sırasında yer alır. Bu siyahıya Venesiya, Kann və Berlinlə yanaşı, Toronto və “Sundance” festivalları daxildir. Əgər siz də kino sənətini yaxından izləyirsinizsə, bu beşliyi tanımamaq mümkün deyil – onların hər biri dünya kinosunun inkişaf xəritəsini müəyyənləşdirir.
Bu il də festival tamaşaçılara fərqli duyğular, müxtəlif baxış bucaqları və unudulmaz ekran təcrübələri bəxş etdi. Gəlin, diqqət çəkən filmlərə birlikdə nəzər salaq;
“No Other Choice”
Koreyalı ustad rejissor Park Çan-Uuk özünəməxsus satirik dili ilə festivala damğa vurdu. “No Other Choice” filmi işdən çıxarılan bir kişinin ailəsini dolandırmaq üçün apardığı mübarizəni ekrana gətirir. Amma bu sadəcə bir ailə dramı deyil. Park sosial bərabərsizlikləri tamaşaçının gözünə soyuq faktlar kimi yox, ironik və düşündürücü məqamlarla göstərir. Sanki siz də ekran qarşısında bu mübarizənin bir parçasına çevrilirsiniz.
“Frankenstein”
Əgər festivalın ən möhtəşəm anını seçmək lazım gəlsəydi, bu, yəqin ki, Qilyermo del Toronun təqdimatı olardı. Oskar Ayzek və Ceykob Elordinin baş rollarda çəkildiyi “Frankenstein” qotik bir nəfəs kimi tamaşaçıların üzərinə çökdü. Klassik əsərə fərqli emosional yanaşma gətirən del Toro, zalı 13 dəqiqə ayaqda alqışlatdı. Düzünü desək, bu cür uzun sürən alqışlara Venesiyada nadir hallarda rast gəlinir.
“Bugonia”
Absurd və qara yumor sizi cəlb edirsə, Yorgos Lanthimosun “Bugonia” filmi festivalın ən yadda qalan əsərlərindən biri oldu. Emma Stonun canlandırdığı obraz böyük bir şirkət rəhbərinin yadplanetli olduğuna inanır və onu qaçırır. Lanthimosun özünəməxsus dili və ironiyası burada da öz sözünü deyir. Tamaşaçı bir tərəfdən gülür, digər tərəfdən də düşündürücü suallarla üz-üzə qalır.
“Jay Kelly”
Amerikalı rejissor Noa Baumbak introspektiv hekayəsi ilə daha sakit, amma bir o qədər də dərin bir film təqdim etdi. Corc Kluninin baş rolda çəkildiyi “Jay Kelly” insanın daxili dünyasına, həyatdakı seçimlərinə və mənəvi axtarışlarına toxunur. Film tamaşaçını səssiz, amma güclü emosional təsiri ilə öz içinə çəkir. Festivalda fərqli ton yaradan əsərlərdən biri də məhz bu oldu.
“The Voice of Hind Rajab”
Festivalın ən sarsıdıcı anı isə tunisli rejissor Kaufter Ben Haniyanın filmi idi. “The Voice of Hind Rajab” Qəzza zolağında faciəvi şəkildə həyatını itirən 5 yaşlı Hind Racabın hekayəsini danışır. Bu film sadəcə bir uşağın taleyini deyil, bütöv bir xalqın dərdini, ağrı-acısını ekrana gətirir. İzləyənlər zalı göz yaşları ilə tərk etdi – bəlkə də festivalın ən ağır emosional anı məhz bu film idi.
Venesiya Film Festivalı sadəcə bir kino tədbiri deyil. Bu, həm sənətə, həm də insana baxışımızı dəyişən bir mədəniyyət hadisəsidir. Burada filmlər yalnız izlənilmir – onlar bizi düşündürür, bəzən sarsıdır, bəzən də ümidlə doldurur. Əgər siz kinonu sadəcə əyləncə kimi görmürsünüzsə, Venesiya sizin üçün əsl məbəd sayılır. Hər il bu festival kino sənətinin gələcəyinə işıq tutur və yeni nəsil rejissorların, aktyorların yolunu aydınladır.