Azərbaycanın tanınmış aktrisası, teleaparıcısı və prodüseri Dilarə Əliyeva Harper’s Bazaar İsveç nəşrinə verdiyi müsahibədə sənətə yanaşması, komediyanın insani mahiyyəti, teatrla bağlı dərin bağlılığı və süni intellektin yaradıcılıq sahələrindəki rolu barədə danışıb. Müsahibə boyunca o, sənətlə insan arasında əlaqənin yalnız texniki bacarıqla deyil, daxili hiss və səmimiyyətlə qurulduğunu vurğulayır. Əliyeva teatr, kino, televiziya və stand-up sahələrindəki paralel fəaliyyətini bir-birindən ayrı istiqamətlər kimi deyil, eyni yaradıcılıq nəfəsinin müxtəlif forma və dilləri kimi qəbul edir.
Komediyaya dair fikirləri onun sənət fəlsəfəsinin mühüm hissəsidir. Dilarə Əliyeva bildirir ki, gülüş çox vaxt ən ağır həqiqətlərin yumşaldılmış ifadəsidir və insanı həm rahatladan, həm də düşündürən gücə malikdir. Zərif müşahidələrə əsaslanan yumorlar gündəlik həyatın absurdluqlarına işıq salır. Onun “Mintonasiya” layihəsi məhz bu baxışı əks etdirir: ssenarisiz, senzurasız, improvizasiya üzərində qurulan bu formatda tamaşaçı ilə birbaşa emosional körpü qurulur. Komediyanın dili bəzən cəmiyyətdə deməkdə çətinlik çəkilən həqiqətləri ən təmiz şəkildə çatdırır — Əliyeva bunu sənətin sosial rolunun bir parçası hesab edir.
Aktrisanın teatrla münasibəti formallıqdan çox, emosional bağ üzərində qurulub. O, uzun illərdir fəaliyyət göstərdiyi Cəfər Cabbarlı adına Dövlət Akademik Dram Teatrını “ev” adlandırır. Səhnəyə hər çıxışı onun üçün yeni bir başlanğıc kimidir; bu hiss teatr sənətinin canlı, dəyişkən və təkrarsız mahiyyətindən qaynaqlanır. Əliyeva səhnənin insanı daha dürüst olmağa məcbur etdiyini, aktyorun özünü gizlətməyə imkanı olmadığını bildirir. Teatrın tərbiyəedici gücü, insanın daxili dünyasını cilalaması və sənətkarı daim axtarışda saxlaması onun düşüncəsində xüsusi yer tutur.
Müsahibədə süni intellekt məsələsi də gündəmə gətirilir. Sənətçi texnologiyanın yaradıcılığı dəstəkləyə biləcəyini qəbul etsə də, onu tam şəkildə əvəz edə bilməyəcəyini söyləyir. AI struktur yarada bilər, mətn qura bilər, ritm qoruya bilər — amma hiss, nəfəs, empatiya və insan baxışı olmadan bu yaradılan heç bir zaman canlı sənət dəyəri daşımır. Dilarə Əliyeva qeyd edir ki, sənət tarix boyu insan təcrübəsinin yaddaşı olub və bu yaddaşı yalnız insanın özü yaşada bilər.
Söhbətin sonunda Dilarə Əliyeva sənətin mahiyyətinə dair fikrini ümumiləşdirir: gülüş, sevinc, kədər və düşüncə bir bütöv kimi insan həyatını formalaşdırır və sənət bu hisslərin hamısını daşıyan ən təsirli dildir. Onun sözlərinə görə, gülüş təkcə əyləncə deyil, insanın içindəki işığı qoruyan bir enerjidir və sənətçinin borcu bu işığı sönməyə qoymamaqdır.